Strona główna   |   Kontakt
Poniedziałek 4 Marzec 2024 | Imieniny obchodzi: Łucja, Kazimierz, Eugeniusz

Prezentacja Gminy
Rada Miejska
Urząd Miejski
Sołectwa
Wybory
Załatwianie spraw
Przepisy prawne
Przetargi i Oferty
Informator
Pożytek publiczny
 
LA TRIMOUILLE - Francja WIEHL - Niemcy WUSTROW - Niemcy
TULCZYN - Ukraina CZORSZTYN - Polska MARIJAMPOLE - Litwa
 
Galeria
wejdź »






Pogoda



  
Wełna

Widok z pałacu w kierunku gorzelni

Zabytki Wełny:

  • kościół filialny p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego - jeden z najcenniejszych zabytków budownictwa drewnianego w Wielkopolsce - wpis do rejestru zabytków nr AK-I-11a/105 z 12.12.1932r.
    Pierwszy kościół w Wełnie wzniesiony został na początku XVII wieku bez zgody władz kościelnych z fundacji Marcina Grzymułtowskiego, który chciał tu przenieść nabożeństwo parafialne ze znajdującego się wówczas w bardzo złym stanie technicznym kościoła w Parkowie.W roku 1658, podczas wojny szwedzkiej, chłopi z nieodległego Boruchowa naprowadzili oddział Szwedów na wieś Wełna i wspólnie z nimi obrabowali i spalili dwór, zabudowania gospodarcze oraz kościół. Czyn ten miał być odwetem za spalenie na stosie sołtysa Boruchowa, oskarżonego o wywołanie pożaru zabudowań dworskich.
    Obecny kościół wzniesiony został w roku 1727 jako filialny parafii parkowskiej z fundacji Wojciecha Rydzyńskiego, kasztelana lądzkiego. Konsekrowany w roku 1731. Data budowy uwidoczniona w zawiasie drzwi frontowych.

    Kościół w Wełnie

    W dniu 11 września 1780 roku w kościele odbył się ślub autora "Mazurka Dąbrowskiego" Józefa Wybickiego i jego drugiej żony Estery Wierusz Kowalskiej.

    Józef Wybicki

    Kościół jest barokowy, orientowany, wzniesiony na planie krzyża łacińskiego, otoczony tzw. sobotami, czyli krytym gankiem obiegającym dookoła nawę i wieżę. Węższe od nawy głównej prezbiterium, zamknięte trójbocznie, posiada od północy i południa dwa prostokątne aneksy. Od zachodu kruchta zakończona jest wieżą o tej samej wysokości co nawa. Obiekt zbudowano w konstrukcji zrębowej, soboty - sumikowo-łątkowej, a wieżę na słup. Dach wysoki, dwuspadowy, kryty gontem. Soboty i aneksy z dachami pulpitowymi. Ściany zewnętrzne odeskowane. Na kalenicy niewielka sygnaturka (wieżyczka), przykryta baniastym hełmem zwieńczonym krzyżem na maszcie. Okna nad sobotami w kształcie stojących i leżących owali, w profilowanych (zdobionych) obramieniach. Drzwi główne (od zachodu) z dekoracyjnie wygiętym gzymsem, ujęte zostały w dwa pilastry zdobione rozetami. Wyżej dwie stylizowane gałęzie. Drzwi od strony północnej posiadają po obu stronach drewniane krzyże z nazwiskami Katarzyny de Valden (zm. 1795) i Katarzyny Gapiny (zm. 1821).

    Kościół w Wełnie od strony parku

    Wyposażenie wnętrza pochodzi z okresu budowy świątyni (1727-31). Ołtarz główny w całości wycięty w drewnie - ze sceną Ukrzyżowania. Na środkowej ścianie prezbiterium obraz Matki Boskiej w dekorowanej ramce rokokowej. Ołtarz w północnym ramieniu transeptu z obrazem Zwiastowania NMP (w polu głównym) i św. Krzysztofem z Dzieciątkiem (w zwieńczeniu). Ołtarz w południowym ramieniu transeptu z figurą św. Wawrzyńca w polu głównym i obrazem św. Antoniego z Dzieciątkiem w zwieńczeniu. Wnętrze kościoła wypełnia jednolita dekoracja architektoniczno-malarska obejmująca polichromię ścian, stropów oraz ołtarzy, stalli i konfesjonałów. Konfesjonały ukryte w ścianach transeptów, nad nimi ambony z daszkami. Od zachodu chór muzyczny wsparty na filarach ze zdobionymi balustradami. Wzdłuż ścian nawy biegną balkony. W prezbiterium i pod chórem znajdują się stalle.



    Polichromia kościoła wykonana została przez poznańskiego franciszkanina Adama Swacha, autora wielu polichromii w kościołach Wielkopolski i całego kraju. Jego prace możemy podziwiać min. w Poznaniu, Krakowie, Lądzie nad Wartą, Owińskach, Pyzdrach, Żerkowie, Łowiczu, Jarosławiu, Piotrkowie Trybunalskim, Krasnymstawie, Szamotułach i Krośnie. Wełneńska polichromia przedstawia głównie sceny związane z kultem Krzyża Świętego, postać Jezusa, dwunastu apostołów i czterech ewangelistów. Wiele partii ścian, chóru i balkonów wypełniają ornamenty geometryczne i roślinne. Do całości wystroju kościoła dostosowany jest ołtarz główny w całości wycięty z desek, polichromowany. Podobnie wykonane są i zdobione ołtarze boczne. Pozostałe sprzęty dekorowane olejnymi malowidłami alegorycznymi, przedstawiającymi: dobre uczynki, wezwanie Ojcze Nasz, osiem błogosławieństw i pojęcie znikomości świata. Sceny związane z odnalezieniem drzewa Krzyża: widzenie św. Konstantyna na stropie prezbiterium ( i napis: IN HOC SIGNO VINCES), odnalezienie drzewa Krzyża przez matkę Konstantyna, św. Helenę - na stropie nawy, apoteoza Krzyża - w miejscu przecięcia nawy i transeptu. Balasy balustrady chóru muzycznego i stołu komunijnego ozdobione są motywem lilii - godła herbowego Rydzyńskich (Wierzbna). Motyw lilii występuje też często w formie malarskiej (ołtarze, portal główny).
    Z wyposażenia na uwagę zasługują: granitowa kropielnica z XVIII wieku i drewniana lampka wieczna z tego samego okresu. Ponadto: drewniany krzyż procesyjny z pierwszej połowy XVIII wieku, czetry świeczniki toczone z drewna z tego okresu oraz fisharmonia z XIX wieku na chórze muzycznym. Dzwon odlany w Berlinie w 1867 roku zawieszony nadzwonnicy (stojaku) po płn-wsch stronie kościoła.
    Kościół w Wełnie był remontowany oraz restaurowany około 1830 roku, w latach 1951-52 i w latach 80-tych XX wieku. W toku jest konserwacja polichromii.
  • pałacwpis do rejestru zabytków nr A-310 z 21.10.1968r.
    Wzniesiony w 3 ćwierci XVIII wieku (po roku 1762) dla Franciszka Rostworowskiego, starosty żytomierskiego i jego żony Marianny z Kołaczkowskich przez nieznanego z imienia czeskiego architekta (niektóre z rozwiązań wzorowane na budowli pałacu w Trpistach). Od 1790 należał wraz z dobrami wełeńskimi do rodziny Grabowskich, następnie przeszedł w ręce niemieckie. Po I wojnie światowej majątek był dzierżawiony przez Skarb Państwa. Pałac przebudowywany w XIX i XX wieku (po pożarze). Późnobarokowy, murowany, na rzucie prostokąta, z  zaokrąglonym ryzalitem frontowym i półkolistym ryzalitem ogrodowym. Ryzalit elewacji ogrodowej tworzy na piętrze otwarty balkon i poprzedzony został prostokątnym tarasem, na który prowadzą dwubiegowe schody. Na osi poprzecznej pałacu w trakcie frontowym obszerna sień na planie koła, skomunikowana bezpośrednio z owalnym salonem w trakcie ogrodowym. Pod salonem „sala terrena” , także na planie owalu, o stropie wspartym na 8 słupach. Z obu stron pałacu umieszczono klatki schodowe łączące się górą w rodzaju tarasu (galerii). Okna zamknięte półkoliście, na poddaszu prostokątne. W pałacu bywał w latach 1772 i 1776-1780 Józef Wybicki, odwiedzając przyszłą żonę Esterę Wierusz Kowalską.
    Pałac jest własnością prywatną.
  • oficyna pałacowa - wpis do rejestru zabytków nr A-1510 z 11.04.1974r.
    Zlokalizowana na północ od budynku pałacowego, dwukondygnacyjna, pierwotnie parterowa, na planie łukowato wygiętego prostokąta z dostawionym prostokątnym aneksem. Wzniesiona w 3 ćwierci XVIII wieku. Budowla ceglana, tynkowana, nakryta dachem jednospadowym pulpitowym. Elewacje rozczłonkowane  półkolistymi arkadami i owalnymi blendami. Wzorowana na oficynach w Rydzynie, wybudowana najprawdopodobniej przez Ignacego Graffa.
    Obecnie oficyna jest własnością Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej.
  • dwie barokowe kolumny - zapewne z dawne znaki graniczne z XVIII wieku. Zlokalizowane na północ od wsi. Z kolumnami związana jest legenda o pojedynku dwóch braci o rękę dziedziczki pałacu.

 
«« wstecz

drukujwyślij ten link
 
 

  
Marzec
N Pn Wt Śr Cz Pt Sob
12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31







  
on line: 1 odwiedzin: 12129
Strona główna | Kontakt |
© 2008 - 2024 Rogoźno. All rights reserved.